Zuurstofmasker

Werken aan je eigen welbevinden is niet egoïstisch. Het is net als met het zuurstofmasker in het vliegtuig. Alleen als je zelf voldoende lucht hebt, kun je een ander helpen.

Iedereen die wel eens vliegt, kent de regel…

Als er drukproblemen ontstaan in het vliegtuig en je zo’n zuurstofmasker op moet, dan zorg je eerst voor jezelf en pas daarna mag je anderen helpen. Bij je kinderen.

Logisch. Want als je zelf op apegapen ligt, kun je niets voor een ander doen. Je moet eerst zelf lucht hebben, voor je anderen kunt helpen. 

Zo werkt het ook in het onderwijs. Wanneer je als leerkracht zelf in ademnood raakt, kun je er niet zijn voor je klas en voor je collega’s.

Ook dat is best logisch, maar in de praktijk zie je vaak dat we andere keuzes maken. Elke leerkracht wil het beste voor zijn leerlingen. En daarbij vergeet je jezelf wel eens. Maar wanneer dat te lang en te veel gebeurt, komt er een dag waarop je opeens niets meer kunt. Dat overkomt jaarlijks bijna één op de vijf leerkrachten.

Eén van de manieren om dat te voorkomen, is bewust werken aan je eigen welbevinden. Daarbij gaat het niet om het bezweren van je stress met oppervlakkige geluksformules, maar om de toepassingen van wetenschappelijk bewezen interventies uit de positieve psychologie.

Je kunt daarbij denken aan het starten en bijhouden van een dankbaarheidsdagboek. Of aan het leren van een paar eenvoudige mindfulness-oefeningen. Maar ook jezelf trainen in het genoegen nemen met 90 procent in plaats van 110 procent.

Essentieel is: werken aan je eigen welbevinden is niet egoïstisch. Het is juist dé manier om te zorgen dat je een duurzame, positieve bijdrage kunt leveren aan de levens van de kinderen in je klas.

Ingrid